Sluiting Polarcup Groenlo. Auteur: Tom Wijnen.
Informatie over deze video
Jaar: onbekend
Auteur: Tom Wijnen
Trefwoorden: Sluiting Polarcup Groenlo. Auteur: Tom Wijnen.
Oude media-ID: 164
Jaar: onbekend
Informatie over deze video
- Fotocredit
- Tom Wijnen
- Jaar
- onbekend
- Trefwoorden
- Sluiting Polarcup Groenlo. Auteur: Tom Wijnen.
Auteursrecht
Deze foto mag niet zonder toestemming van de rechthebbende worden gebruikt, gepubliceerd of verspreid.
Vandaag een eerste video uit de reeks van Monocon/Sweetheart/Polarcup. Dit beeldmateriaal komt uit de collectie van Tom Wijnen, aangeboden door zijn zoon Joris Wijnen.
Monocon, Polarcup, Huhtamaki roepen veel herinneringen in mij op. Ik was chauffeur bij Raben. Overal heb ik de bekers en later ook gebakken ijshoortjes naar toe gebracht. Mac Donalds Duitsland, Dr. Oetker in Ettlingen/Karlsruhe, Coca Cola in Brussel, diverse appelstroop producenten in Limburg en Belgie en als hoogtepunt een ijsfabriek in Pireus/Athene in Griekenland, 3000 kilometer over de weg. Prachtige tijden. Er is al eerder iets over geschreven op SIB. Het gekke is dat ik nog steeds onder een bekertje kijk of in de binnenkant van de rand Monocon staat. Helaas, dat is niet meer. Jammer.
In de tijd van de Monocon hadden zij 4 machines verkocht aan een bedrijf in Oostenrijk in de plaats Diepoldsau. Ik moest de machines laden op een maandag onder de bezielende leiding van Toon Hofman. Toon zou de machines ook installeren in Oostenrijk .Na Toon vriendelijk te hebben aangeboden mee te rijden, vertelde hij dat hij met het vliegtuig ging.Aldus geschiedde. Ik rijd richting Oostenrijk en Toon de volgende dag richting Amsterdam. De volgende dag in de avond was ik op de plek van bestemming. Toon was nergens te bekennen. Er van uitgaande dat een vliegtuig er sneller over doet dan een vrachtwagen, kwam deze berekening helemaal niet uit. Ik ben maar ergens gaan eten en daarna gaan slapen. De volgende dag kwam Toon met een eerste commentaar:
Hak better met oe kunnen goan! Prachtig. We hebben nog een dag op de douane moeten wachten en vervolgens een dag nodig gehad om de machines te lossen. Ondertussen kreeg ik ook een hotelkamer aangeboden waar ik dankbaar gebruik van heb gemaakt en het lossen mij niet lang genoeg kon duren. Wat een schitterende belevenis.
Het laatste stukje met die skeelerende medewerker is volgens mij opgenomen in het magazijn aan de Parallelweg.
Moeten natuurlijk ijshoorntjes zijn.