Grote foto voor donateursVoor minimaal €20 per jaar kunt u donateur worden en grote foto’s bekijken.
Word donateur en bekijk grote foto’sInformatie over deze foto / video
- Fotocredit
- Collectie : Jet Moorman
- Trefwoorden
- diverse personen,oude calixtuskerk,mattelierstraat,carla moorman,thea nales-van dam, jules moorman,arbeiders,kinderen,vrouw
Trefwoord voorstellen
Ziet u iets op deze foto dat nog niet bij de trefwoorden staat? Geef één trefwoord of naam door. Na controle voegen wij het eventueel toe.
Auteursrecht
Deze foto mag niet zonder toestemming van de rechthebbende worden gebruikt, gepubliceerd of verspreid.
Wordt daar de Oude Calixtus gerenoveerd of betreft dit wellicht het herstel van de oorlogsschade ?
In Groenlo zat vroeger juwelier Jules Moormann (dubbel nn). Dat heeft niets te maken met deze Jules Moorman op de foto ?
Hallo Nico;Jawel Nico;dit zijn kinderen van Julis Moormann.Zijn zoon op deze foto heet na zijn vader,hij woont Doetinchem en heeft daar een grote juwelierszaak.
Deze foto moest Anne Nales eens zien, maar ik weet niet of ze op scherpinbeeld kijkt.
Het jongetje is de jonge Jules Moorman, Jules jr.
Dan is Jules ergens in het leven z’n tweede n’netje kwijt geraakt. Zo ging dat vroeger met handgeschreven aktes. Zoiets zou tegenwoordig niet meer gebeuren.
Ik heb even zitten pluizen in het verleden van deze Jules en zijn levensverhaal gelezen en ook over het ontstaan van de zaak in Doetinchem. Even een samenvatting uit een interview van Jules Moormann, Juwelier te Doetinchem in Bizzstory:
“Ik kom uit een groot gezin met zeven kinderen. Mijn vader was horlogemaker en goudsmid in Groenlo. En in die tijd was hij ook nog opticien. Al op jonge leeftijd zat ik naast mijn vader aan de werkbank, op een stapel telefoonboeken. Ik vond het geweldig wat hij deed. Zo nu en dan kreeg ik een klusje. Na de lagere school ging ik meteen naar de horlogemakerschool in Rotterdam. Ik zat intern bij de paters. Ik heb het prima naar mijn zin gehad, maar eigenlijk was het best ingrijpend. Om de twee weken een weekend naar huis. Toen ik 18 was keerde ik pas weer terug. Ik heb in die periode veel vrienden in Groenlo gemist. Maar toen vond ik dat heel normaal. En ik heb het daarna wel weer ingehaald. In Rotterdam wilde ik voetballen. Excelsior was dichtbij, maar geen optie want niet katholiek. Daarvoor moest ik een heel eind door de stad. Dat heb ik niet gedaan. We speelden gewoon voetbal en volleybal op de binnenplaats. Om mijn diploma te halen moest ik nog een jaar als leerling bij een examinator werken. Dat was in Den Bosch. Ik zou daar nog een jaar aan vast plakken, uit een soort dankbaarheid. Maar toen ik een keer thuiskwam werd ik ziek: pleuritis, echt waar! Vocht achter de longen. Ik heb toen niet meer in Den Bosch gewerkt. Daardoor kon ik bij mijn vader in Groenlo aan de slag, want ik was ook nog eens afgekeurd voor militaire dienst. Mijn vader had ondertussen een juwelier in Doetinchem de helpende hand toegestoken die langzaam hulpbehoevend werd. Hij had een heel wonderlijke zaak. Naast juwelen en horloges verkocht hij ook muziekinstrumenten. Mijn vader raakte steeds meer betrokken en nam de zaak uiteindelijk over. Op een gegeven moment vroeg hij of ik die winkel wilde draaien. Daar had ik wel oren naar, maar ik had tot dat moment helemaal nog niet over de toekomst nagedacht. Ik vond dat ik net kwam kijken. Maar ineens ging ik dus ineens dagelijks van Groenlo naar Doetinchem. Toen was het ook al niets om met de bus te moeten dus gaf mijn vader me een autootje, een renaultje 4. Ik maakte me best zorgen of mijn vader dat kon betalen. Maar hij stelde me gerust met een kwinkslag. “Dat komt gewoon in het grote boek, zei hij. Ik heb de auto gewoon terugbetaald. In 1971 ben ik in Doetinchem begonnen. Dat was voor mij een proefjaar.”
Mooi verhaal Nico, afgelopen kermis nog even met jules gesproken. Hij is al jaren een echte Graafschap supporter. De foto is van ongeveer 1950 denk ik.
Wat een mooi verhaal Nico!
Wanneer die foto van ongeveer 1950 is dan zullen het de herstel werkzaamheden zijn van de oorlogsschade ?
Nog even als korte aanvulling op het verhaal van Jules Moormann. Helaas is nog niet zo lang geleden zijn vrouw overleden met wie hij sinds 1973 getrouwd was. Zij hadden verkering gekregen tijdens de Grolse carnaval. Hij was één van de oprichters van het carnaval in Doetinchem en van de carnavalsvereniging de Umdreayers. De zaak is overigens overgegaan naar één van de medewerksters en haar echtgenoot en staat zeer hoog aangeschreven in die regio.