Grote foto voor donateursVoor minimaal €20 per jaar kunt u donateur worden en grote foto’s bekijken.
Word donateur en bekijk grote foto’sInformatie over deze foto / video
- Fotocredit
- Collectie : Gerrit Buijting
- Trefwoorden
- groenlo,oorlog,1940-1945,distributiestamkaart,distributie,stamkaart,bonnenkaart,bonkaart
Trefwoord voorstellen
Ziet u iets op deze foto dat nog niet bij de trefwoorden staat? Geef één trefwoord of naam door. Na controle voegen wij het eventueel toe.
Auteursrecht
Deze foto mag niet zonder toestemming van de rechthebbende worden gebruikt, gepubliceerd of verspreid.
hoe ging dat distribueren in zijn werk? Het enige dat ik me herinner dat er op Zondagmorgen bonnenkaarten volgeplakt moesten worden. De lijm was zelfgemaakte stijfsel van aardappelmeel of iets dergelijks. Daarna moesten ze op Maandag ingeleverd worden aan de kant van de Beltrumsestraat in het pand van Maas op de Markt. Daar was een kantoortje.
In 1939 (mobilisatietijd) werden de eerste distributie stamkaarten uitgereikt door de gemeente. De bovenstaande, tweede kaart is van latere datum, (oorlogstijd). Op de eerste kaart werden alleen de afgegeven bonkaarten aangekruist en was er nog geen ruimte voor bijzondere verstrekkingen als schoenen, brandstof, rijwielen, banden enz., die op deze latere kaart wel voorkwamen.
Voor huwelijk, geboorte en bij ziekte kon men extra bonnen krijgen, uiteraard slechts met toestemming van de bezetter.
Er waren vellen met bonnen voor allerlei dagelijkse levensbehoeften, zoals brood, vlees, textiel, versnaperingen, brandstof etc. Ieder gezinslid had een stamkaart en ieder kreeg zijn eigen portie bonnen.
Bonnen voor dagelijkse levensbehoeften waren altijd geldig, maar dan moest het product wel te krijgen zijn. Via de pers of via de stadsomroeper werd bekend gemaakt als er bijzondere verstrekkingen waren en op welke manier die verkregen konden worden. Als je een brood kocht, moest je een broodbon inleveren en bij de slager een ‘vleeschbon’. Als de waarde van de bon hoger was dan vereist voor hetgeen je kocht kreeg je het teveel in bonnen terugbetaald, net als met wisselgeld. Soms kon men in de oorlog bij het slachthuis zonder bon bouillon kopen. Dat werd ook bekendgemaakt via de stadsomroeper. Vaak was het daar een drukte van belang. Het was zaak om als eerste aan de beurt te zijn, want dan kreeg je veel vet. Dat werd o.a. gebruikt om te braden en te bakken. Van de bouillon zelf maakte men o.a. soep en balkenbrij.
Ook na de oorlog bleef alles op de bon, omdat de schaarste niet één twee drie was opgeheven. Van lieverlee verdween dat, maar het heeft nog jaren geduurd voor het laatste artikel: koffie, zonder bon kon worden gekocht.
Vergat nog te melden dat de bonkaarten konden worden afgehaald aan het distributiekantoor, dat gevestigd was aan de Beltrumsestraat op de hoek van de Markt.
Hallo Annie, hartelijk dank voor die uitgebreide informatie.
Jan, Annie Hemeltjen vertelt hierboven één en ander over wat er te verkrijgen was op de kaarten.
Ëén en ander gevonden op het WWW
Tweede Distributie Stamkaart.
In het begin van 1944 kwam door vervalsingen en diefstallen uit distributiekantoren zoveel valse persoonsbewijzen, distributiekaarten en andere papieren in omloop dat de registratie van de Duitsers vrijwel waardeloos was geworden. Dat beseften ook de Duitsers, reden dat er een nieuwe distributiestamkaart werd ingevoerd. Paniek bij het verzet. De nieuwe stamkaart zou alleen geldig zijn in het eigen district, dus de woonplaats die officieel op het persoonsbewijs stond aangegeven. De stamkaart moest door ieder persoonlijk in de plaats van zijn woning worden afgehaald. Op het persoonsbewijs werd dan een zegel geplakt, waarvan het nummer correspondeerde met dat op de nieuwe stamkaart, elke gemeenten had een eigen nummer. Bij de uitreiking hielden Duitsers en NSB’ers toezicht. Lange registers van gezochte personen waren er aanwezig. Wie toch ging liep in de val. De paniek van het verzet duurde niet lang. Al op 25 januari 1944 werd de kluis van het gemeentehuis in Tilburg gekraakt. De buit 6000 zegeltjes met het woord Tilburg en 99.000 blanco. De laatsten konden, na afstempeling, dienen voor iedere willekeurige gemeente. Op 17 mei 1944 leverde de overval bij drukkerij Hoitsema in Groningen nog een 133.450 zegeltjes op. Toen de uitreiking van de Tweede Distributiestamkaart in juni 1944 was afgerond waren er al voldoende zegeltjes ‘gestolen’. De door Rauter verordonneerde wisseling van de stamkaarten was een volslagen mislukking geworden.
Het afgeknipte hoekje van de stamkaart.
De nieuwe distributiestamkaart werd uitgereikt als men een oproepingskaart hiervoor inleverde; daarbij werd er van de over te leggen oude distributiestamkaart een hoekje afgeknipt, en bovendien kwam op het persoonsbewijs dus een controlezegel. Het land werd in 503 distributiekringen verdeeld, die elk hun eigen nummer kregen. Dit nummer kwam voor op de stamkaart, inlegvel en controlezegel; de inlegvelbonnen zouden niet langer over het hele land geldig zijn. De hoekjes van de oude distributiestamkaarten, waarmee de ambtenaren het aantal uitgereikte stamkaarten moesten verantwoorden, drukt de PBC (Persoons Bewijs Centrale van het verzet) op grote schaal na. Dolle Dinsdag maakte het hele systeem overbodig: bij de uitreiking van de noodkaarten, toen in gebruik genomen, speelde het inlegvel geen rol meer.
wat een foto van een rij wachtenden voor de winkel van Ven Druten al niet voor reacties naar boven kan halen.
We hebben weer heel wat informatie.