Pensionaat St. Joseph: Grote slaapzaal;de derde ‘chambret, geheten,vanaf de deur

9 gedachten over “Pensionaat St. Joseph: Grote slaapzaal;de derde ‘chambret, geheten,vanaf de deur”

1. Dit was de slaapzaal waar ik als meisje van 10 jaar geslapen heb, de derde “chambret” (zo heette dat in die tijd) vanaf de deur,aan de linker kant.
   Ik wilde persé naar kostschool, maar toen ik er eenmaal was, had ik vreselijke heimwee. Maar toen was het te laat.wel leuk om weer eens terug te zien.

   Beantwoorden

2. Het ziet er mijn ogen een beetje griezelig uit. Maar je zult er ongetwijfeld ook wel gezellig dingen beleefd hebben. Moesten jullie je wassen met zo’n lampetstel, zo heette dat toch? Die tekst achter de kan kan ik niet lezen, vast en zeker iets typisch katholieks.

   Beantwoorden

3. Ans ,daar staat Goeden Morgen,Dat wens ik jou ook,en hopelijk komt er vandaag een Zoekplaatje.De ZON schijnt.

   Beantwoorden

4. Dank je Joke, zouden dat soms van die geborduurde tassen zijn waar je je pyama in kon opbergen?

   Beantwoorden

5. Ans,ik denk dat het meer doeken zijn,die vroeger ook achter het handdoekenrek hingen,met van die mooie spreuken er op Maar Corry zal het nog wel weten.

   Beantwoorden

6. Dat waren doeken om de achterwand tegen spatten te beschermen. ik kan me niet herinneren of die in alle chambretten hingen, maar het is ook al 70 jaar geleden dat ik daar geslapen heb.

   Beantwoorden

7. In de chambrette aan de overzijde hangt een kapstok en staat een stoel. Ik neem aan dat er wel een zuster surveillante op die zaal geslapen heeft. Konden jullie niet douchen maar moesten jullei je iedere dag wassen met behulp van die lampetkannen? En moesten jullie die zelf ook schoonhouden? Wanneer zijn de eerste douches gekomen? Je schrijft: er was geen weg terug. Moet ik dan aannemen dat je van je tiende tot je zestiende op dat internaat gezeten hebt? Hoe was het eten in oorlogstijd? Zjn jullie de laatste oorlogsjaren wel naar school gegaan?

   Beantwoorden

8. Ans, die kapstok en de stoel waren in alle chambretten aanwezig, alleen waren deze in de rechter chambretten in spiegelbeeld van de linker.
   Logisch, als je binnen kwam had je de “wastafel” links, en de kapstok rechts.
   Er waren toen nog geen douches, wel baden, maar daar mocht je maar een keer in de week gebruik van maken en dan moest je ook nog een “badhemd” aan en je zo wassen. De Nonnen kwamen dan kijken of je het badhemd wel aan had. Ik heb er gelukkig geen trauma van overgehouden.
   Ik heb inderdaad van mijn tiende tot mijn vijftiende daar op kostschool gezeten. Maar eigen schuld, ik wilde perse naar het pensionaat, dat mocht, maar dan tot een met de Mulo. Het eten was in de oorlogsjaren wat minder, maar honger hebben we niet geleden.

   Beantwoorden

9. Dag dames (en heren),

   Voor de nu 89-jarige mevrouw Jo Kamp (haar meisjesnaam), mag ik haar levensverhaal schrijven. Zij heeft erg goede herinneringen aan haar tijd in het internaat Groenlo. Vooral wat betreft haar mede studiegenoten van de Mulo. Er zijn een paar foto’s bewaard gebleven van waarop ook ‘meisje Wegter’ en ‘meisje Hofte’ (hengelo, te zien zijn. Ze vertelde dat de vierjarige opleiding in drie jaar werd doorlopen. Het examen was in Hengelo en alle dames slaagden. Ze heeft goede herinneringen aan een dag dat ze met een aantal jonge dames ‘ontsnapten’ en een gebakje kochten. De ene non was aardiger dan de andere, vertelde ze. De handdeken vond ze rus. Kortom: zij heeft prachtige verhalen. Kan een van u mij misschien helpen om meer herinneringen voor haar naar boven te halen? De heer Artsenveld vertelde dat er een boekje over het Internaat is verschenen. Is dat nog te koopt? Kortom: veel vragen van een 53-jarige voor een 89-jarige. Jo Kamp zat tussen circa 1941 en 1943 op het internaat en heeft inderdaad weinig van de oorlog meegekregen. Hartelijke groet, Simone Derksen. info@dersencommunciatie.nl T. 06 47782480

   Beantwoorden